Odpowiedzi na pytania z ulotki RACJI Polskiej Lewicy
kierowanej do młodzieży
 

 Pytanie: Kiedy i w jakim celu wprowadzono celibat oraz czym było cullagium?

Obowiązkowy celibat został wprowadzony w drugiej połowie XI wieku. Pierwszą decyzję w tej sprawie podjęto na synodzie w Rzymie w roku 1074 za czasów papieża Grzegorza VII (1073-1085). Decyzja miała głównie podłoże finansowe. Chodziło o zachowanie majątku kleru dla Kościoła zamiast wzbogacania nim rodzin księży. Formalne wprowadzanie celibatu trwało do końca XI wieku. Opór duchowieństwa przed wprowadzeniem celibatu w wielu krajach był bardzo duży, we Francji, Niemczech, Anglii i Włoszech. Wynikał on z tego, iż kler powszechnie zawierał małżeństwa lub utrzymywał związki nieformalne (konkubinaty). Proces wprowadzania celibatu zakończył papież Urban II (1088-1099) na synodzie w Piacenzy w roku 1095. Celibat został wprowadzony formalnie, ponieważ życie erotyczne kleru kwitło nadal. Wykorzystując ten fakt, w celu zwiększenia dochodów Kościoła, papież Urban II wprowadził cullagium, czyli ukrytą formę podatku seksualnego. Na jego mocy duchowni mogli utrzymywać konkubiny, pod jednym wszak warunkiem: płacenia regularnych opłat rocznych.

 Pytanie: Od kiedy działała Inkwizycja i jakie miała „dokonania”?

Początki ścigania „heretyków” sięgają XI wieku. W roku 1163 na synodzie biskupów w Tours postanowiono, że biskupi i kapłani mają obowiązek wyszukiwania „heretyków” i prowadzenia procesów dochodzeniowych
o stwierdzenie, czy podejrzany wyznaje poglądy heretyckie. W roku 1215 powstały utworzone przez papiestwo, instytucje kościelne zwane trybunałami wiary do wykrywania, nawracania i karania opornych „heretyków” oraz zwalczaniu ruchów antykościelnych. Papież Grzegorz IX w 1231 roku rozszerzył działalność Inkwizycji na wszystkie kraje katolickie i wprowadził oficjalnie urząd inkwizytorów. Powoływano ich przede wszystkim spośród dominikanów i franciszkanów. Ogłoszona w roku 1252 przez papieża Innocentego IV bulla Ad Extirpanda uznała chrześcijańskich innowierców za nie lepszych od złodziei i zbójców. Bulla nałożyła na władców obowiązek zmuszania wszystkich „heretyków” do tego, by przyznali się do winy i zdradzili współwyznawców oraz nakładała obowiązek wykonywania wyroku śmierci na osobach uważanych za winne. Od XV wieku Inkwizycja została przekształcona w stałe kościelno – państwowe trybunały. W 1542 roku papież Paweł III zreorganizował Inkwizycję. Powołał Kongregację Kardynalską Świętej Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji tak zwane Święte Oficjum, które miało nadzorować działalność sądów inkwizycyjnych w walce z reformacją. Działalność Inkwizycji w większości krajów Europy trwała do XVIII wieku. W Portugalii, Hiszpanii i we Włoszech do XIX wieku,
a do XX wieku przetrwała jedynie Inkwizycja Rzymska. W roku 1908 papież Pius X przekształcił Inkwizycję
w Kongregację Świętego Oficjum, zaś w roku 1965 papież Paweł VI w Kongregację Nauki i Wiary. Przez działania Inkwizycji miliony ludzi było poddawanych wymyślnym torturom, ściśle określonym kanonicznie lub palonych na stosie. Mienie straconych było konfiskowane przez Kościół katolicki, a ich wydziedziczeni potomkowie uchodzili za ludzi niegodnych. Do watykańskich archiwaliów dotyczących Inkwizycji nie dopuszcza się nikogo…

 Pytanie: Co ludzkości dała kolonizacja i chrystianizacja Ameryki?

Wizja przeniesienia wiary katolickiej poza granice Starego Świata pchnęła katolicką, hiszpańską władczynię Izabelę Kastylijską do wsparcia Krzysztofa Kolumba w jego pomyśle dotarcia do Indii. Chrystianizacja Ameryki rozpoczęła się bezpośrednio po dopłynięciu wyprawy Krzysztofa Kolumba do amerykańskiego wybrzeża.
W wyniku rabowania i nawracania orężem na katolicyzm całkowicie wyginęły wielkie narody i cywilizacje: Majów, Azteków, Inków i Tolteków, które swoją kulturą i dobrobytem dorównywały krajom ówczesnej Europy. Większość świątyń i wspaniałych budowli została zburzona. Najeźdźcy na ich ruinach budowali kościoły, a katoliccy rycerze pod przywództwem księży czynili z „pogan”  niewolników.

Pytanie: Co zdarzyło się w noc św. Bartłomieja?

Noc św. Bartłomieja to potoczna nazwa wydarzeń w nocy z 23 na 24 sierpnia 1572 roku w Paryżu, a następnie
w całej Francji, związanych z pogromem francuskich protestantów czyli hugenotów, który zorganizowali katoliccy książęta. Królowa Francji Katarzyna Medycejska, matka królów Francji - Franciszka II, Karola IX i Henryka III, za poduszczeniem papieża i jego nuncjusza, nakłoniła swojego syna, młodego króla Francji Karola IX do krwawej rozprawy z hugenotami. Stało się to bezpośrednio po ślubie córki Katarzyny Medycejskiej – Małgorzaty de Valois (katoliczki) z Henrykiem Burbonem (hugenotem). Na tę uroczystość zjechała do Paryża szlachta hugenocka
z całej Francji. Żołnierze gwardii królewskiej razem z mieszkańcami Paryża w ciągu dwóch dni napadli i zabili około 3 tysięcy hugenotów. Następnie mordy rozprzestrzeniły się na całą Francję. Do końca września 1572 roku, według różnych źródeł, w pogromach zginęło od 20 do 70 tysięcy ludzi.

 Pytanie: Czy Maria, matka Jezusa, zawsze była bezgrzeszna i jak zakończyła życie?

Niepokalane  poczęcie Marii matki Jezusa, które należy rozumieć jako narodziny Marii bez grzechu pierworodnego (w sposób nadprzyrodzony), zostało ogłoszone jako dogmat przez Kościół katolicki dopiero w roku 1854 przez papieża Piusa IX. W roku 1950 papież Pius XII ogłosił dogmat o wniebowzięciu Marii, wynosząc jej kult jako „Orędowniczki”. W roku 1996 papież Jan Paweł II ogłosił, że Maria nie została wniebowzięta lecz zmarła śmiercią naturalną.

 Pytanie: Od kiedy papież jest nieomylny i czy ma prawo nazywać się ojcem świętym?

W Kościele katolickim o nieomylności papieży mówiło się już od XVI wieku. Jednak dopiero w roku 1870 na
I Soborze Watykańskim, papież Pius IX (1846-1878) ogłosił dogmat o nieomylności papieskiej, de facto zrównując papieża z Bogiem, gdyż tylko Bóg jest nieomylny. Zgodnie z Pismem Świętym określenie Ojciec
(w sensie duchowym) jest przynależne tylko Bogu. Nazywanie papieża Ojcem Świętym jest przywłaszczeniem określeń i cech należących wyłącznie do Boga. Moc boskich atrybutów przypisywana papieżowi i Kościołowi katolickiemu jest nazywana w Biblii „antychrystem” (gr. antychristos), co oznacza tego, „który stawia się w miejscu Chrystusa”. Takie znaczenie ma zaś oficjalny papieski tytuł Vicarius Filii Dei, a więc „ten, który stoi w miejscu Chrystusa”.